Wigle Visser en Klaas Zeldenrust uit Molkwar overnachtten in het Krasnapolsky in Amsterdam. Ze bleven daar overnachten omdat ze ’s avonds niet meer terug konden komen in Laaxum. Ze deelden samen een kamer, waar ze beiden een deel van het ledikant namen.

Na wat na gepraat te hebben over de dag, zegt Wigle: “Nou Klaas, zullen we nu dan maar wat proberen te slapen?”
Klaas: “Ja, laten we dat maar gaan doen.”

Wigle keert zich naar Klaas toe om hem welterusten te wensen. Hij kijkt Klaas aan en ziet dat hij de boord met front nog om heeft.

Wigle: “Jo ha de board noch oan!”
Klaas: “Ja, mar myn frou Sjoeke is der moarn net. Dan kin ik de board net om krije. Derom hald ik it oan.”
Wigle: “Mar dan help ik dy moarn toch! It sil raer weze as ik dat net kin”.

Als Klaas de stijve boord en front heeft afgedaan, zegt hij opgelucht: “Ja, dit is folle nofliker!”