“De zwanenjacht was voor mij hetzelfde wat de jacht op reeën voor de grote heren was. Ze hadden die reeënjacht eens moeten verbieden! Wat was het een hard gelag voor me, toen de zwaan een beschermde vogel werd! Ook bij deze maatregel durf ik mijn twijfel uit te spreken over zijn doelmatigheid.

U begrijpt hoe moeilijk het me werd gemaakt. En de zwanen, het leek wel, of ze het wisten, dat ik niet op ze mocht schieten. Op een goeie dag liep ik langs het strand, toen ik een groepje zwanen aan zag komen vliegen ter hoogte van de ´Reaskuorre`(Rode Schuur). Ik had als jager met akte het geweer bij me. Ik liet de vogels gaan, hoewel het geweer me warm in de hand werd.

Het ene groepje na het ander vloog voorbij. Och, wat moest ik een kansen laten schieten. Groepjes van tien, zes, drie, ik zag ze met lede ogen gaan. Al weer een paar zwanen vlak boven de palen. Eigenlijk zonder na te denken, had ik al een schot gelost. Er viel een zwaan in het riet.

Ik wachtte een kwartiertje, want ik was van mezelf geschrokken en durfde niet meteen weer te schieten, dat zou teveel de aandacht trekken. Nog steeds ging de vlucht van zwanen door en weer waagde ik een schot. Weer viel er een grote vogel in het riet.

Ik keek even de dijk langs, geen mens te zien. Toen viel de derde zwaan. Ik had ze nu wel geschoten, maar had ze nog niet binnen. Ik kon ze zo niet meenemen. Daarom ging ik eerst naar huis. Mijn vrouw vroeg: “Heb je niets?” Ze dacht aan een haas of een eend. De jacht op die dieren was wel open. Ik antwoordde: “Ik heb niets, maar ik heb wel avontuur.”

Ik bond een bak achter op de fiets en reed naar mijn beschermde vogels. De fiets zette ik tegen de palen, toen er nog een zwaan om me toe kwam vliegen. Ik dacht: “Jij waagt te veel, jongen!” Kets, daar lag hij. Twee van de slachtoffers heb ik in de bak gestopt en later heb ik de andere opgehaald. De eerste drie heb ik verkocht, de laatste was voor ons zelf.”