“Eerlijkheidshalve moet ik ook vertellen dat we bij een straffe oostenwind wel een een oogje op de kooieenden wierpen.

Ik ben van mijn leven maar een paar keer in de kooi geweest. Jagers waren er nooit erg welkom, ze waren verdacht, misschien hadden ze kwade bedoelingen.

Maar we wisten maar al te goed dat er binnen een cirkel met een straal van 1200 meter met de kooi als middelpunt, niet gejaagd mocht worden en daar hebben we ons aangehouden.

Alleen pleegden we buiten die cirkel wel eens een aanslag op de klanten van de eendenkooi. Als de Mokkebank bij oostenwind vrijwel droog lag, groeven we daar een gat in de grond om ons er in te verschuilen.

Meestal haalden we niet veel vogels neer, omdat ze te hoog vlogen. Het kostte ons veel patronen, maar dat hadden we er voor over. Het ging om de sport.”