“De echte zwanenjacht vond altijd in de winter plaats. Bij strenge vorst trokken we over het dichtgevroren water naar een slenk, die nog open lag. We hakten schotsen ijs los, bouwden bij het water een hut op het ijs en zorgden voor kijkgaatjes. Zodat wij de zwanen konden zien, maar zij ons niet.

Voor alle zekerheid trokken we nog een wit hemd of een witte kiel over onze kleren aan. Zwanen kunnen namelijk uit de verte al onraad bespeuren. Dan wordt een hele groep gealarmeerd met dat eigenaardige keelgeluid, dat ze ter waarschuwing gebruiken.

Meestal jaagden we groepsgewijs, maar elke groep had wel z´n eigen ijshut. In zo’n winter zochten niet alleen de zwanen, maar alle zwemvogels het open water op. Zo kregen we ook gelegenheid om eenden (schattebouten in jagerstaal) en duikers te schieten, maar daarvoor gebruikten we kleinere hagel dan voor zwanen.

Voor de zwanen was 6 mm geschikt, omdat ze door een dik verenpak moesten boren en nog werd het wel eens een krankschot vanwege het elastische pak, dat zelfs zwaar schroot terugwees. Kregen ze de hagel achter in, dan druppelde het vet uit de gaatjes. Ik ving het wel op in een pannetje, het was nuttig voor ons tegen de kou.”