“De Zuiderzeekust was tientallen jaren ons jachtterrein geweest. Je had geen akte nodig om met je geweer op stap te gaan. Van jongs af aan heb ik het geweer gehanteerd en als knaap van zestien werd ik al geprezen dat er een goede jager in mij stak. Het vissen en jagen lag ons in het bloed, noem het maar avontuur. Hoewel de opbrengst ook niet te versmaden was.

Plotseling mocht het niet meer. In 1920 kwam de Jachtwet. Er moesten jachtakten worden gehaald. Dan zou je voortaan mogen doen, wat je zolang vrij had gedaan. Dat was niet gemakkelijk te verwerken. De bepaling voor de aktebezitters luidde dat ze het geweer niet ‘voor het gebruik gereed’ bij zich mochten dragen. In de praktijk betekende dat een zak om het geweer, ongeladen en het slot erop.

Allemaal dingen waar we nooit over hadden nagedacht. Eerst kon ik er niet toe komen zo´n akte aan te vragen. Later heb ik er met elkaar wel vijftig versleten, maar de vrije jacht is heel wat anders.”